Monday, 18 September 2023

The War on Music

"Otto Dix and Emil Nolde were allowed to paint figuratively, while Thomas Mann and Döblin wrote novels with coherent narratives. Their revival after the Nazi embargos was warmly appreciated. But music? Suddenly, the only music that counted was whatever cultural arbiters extrapolated as being music Hitler would not have liked. Why it was important to promote music people assumed Hitler would have hated as opposed to reviving the music he banned resulted in myriad complex, socio-philosophical excuses. Post-war German musicologists educated by Theodor Adorno and Carl Dahlhaus decided that music was a key foundation needed in creating a new and better society. Music that spoke to deeper human emotions inevitably spoke to their worst human characteristics. A new musical language was required to speak to a better humanity. A new society could only come about with new cultural foundations. The foundations of the past had created brutal, rotten, degenerate, hate-filled societies. Emotionally indulgent art had only facilitated cultural decline into primitivism."

Fascinating review of  John Mauceri's book 'The War on Music', by the Viennese Exilarte Centre researcher Dr Michael Haas:


Thursday, 6 July 2023

Progressive? Conservative?

 In the culture wars concerning modernity and tradition, concepts like 'modern', 'tradition', 'conservative', 'progressive', 'value' and so forth, appear to have different meanings in different contexts, with the result that meaning is often blurred by political motivations in the background. In fact, their meaning is shifting all the time, and thus become tools for other meanings which are different from their origins.

Tradition: simply the sum of successful solutions to problems of aesthetics, practices, value. 'Our heritage has come down to us without a testament' (René Char), which means: we should never stop being critical of what we have inherited of our civilisation. This critical stance is the motor of development and keeps traditions alive and accessible.

Progress: anything which means an improvement. This is entirely dependent upon context.

Modern: that which is contemporary, which is 'now'. It is a historical category and has no meaning as to value.

Modernism: the ideology which has, in the last century, created a world view which is very different from most of the past, and in which technology, science and progressiveness for its own sake have taken priority over humanist values as were developed since the Renaissance. It is a prescriptive ideology (hence its nature as 'ideology') and often not open to critique, which is discarded as 'conservative'. But attempts to recapture successful solutions to problems, which have been discarded because of not fitting within a modernist world view, can be progressive in terms of improvement, when a civilisation has developed towards extremes which undermine its capacities for development. With conservatism in the sense of wanting to freeze historic moments, it has nothing to do. Nothing has done classical music more damage than the misunderstanding that this art form is a 'conservative' one.

The well-known architect and theorist Léon Krier has formulated the important distinction between 'modern' and 'modernism' as follows:

I use the terms Traditional and Tradition in contradistinction to Modernist and Modernism; not in contradistinction to Modernity.

At present, artists, historians, critics and the public endemically confuse the terms modern and modernist. This is absolutely central.

Modern merely indicates time and period, whereas modernist has unequivocal ideological connotations. When historians write of "The Modern Movement" they clearly mean "The Modernist Movements" as opposed to "Traditional Movements". Traditional and modern; tradition and modernity, are therefore not contradictory notions. One can be a modern person of tradition.

Traditional (artisan) cultures are concerned with the production of OBJECTS for long-term USE. Modernist (industrial) cultures by contrast are concerned with the production of OBJECTS for short-term CONSUMPTION. These produce very different worlds for us to inherit or to live in.

In such antagonistic or complementary philosophies, INVENTION, INNOVATION, and DISCOVERY have a different status and meaning. There is, of course, the claim that in a traditional culture you can't have innovation. But this statement is simply not true; it's mere slander.

In traditional cultures, INVENTION, INNOVATION, and DISCOVERY are a means to improve handed-down and time-honored systems of thinking, planning, building, representation, communication, etc. ... in the Arts, philosophy, town-building, language, sciences, industries, agriculture, etc. They are a means to an end, namely to conceive, realize and maintain a solid, lasting, comfortable and beautiful human world. That is the goal.

Fundamental aesthetic and ethical principles are considered to be of universal value, transcending time and space, climates and civilizations. This is where the controversy lies.

In traditional cultures, industrial rationale and methods are in a subservient role. They are subordinate to larger themes, to larger concerns.

In modernist cultures, INVENTION, INNOVATION, and DISCOVERY are ends in themselves. It is claimed that constantly changing socio-economic and political conditions necessarily revolutionize all concepts. It is further claimed that there are no universal ethical and aesthetic categories, and hence traditional values are but accumulations of life-impending and regressive straight jackets.

In modernist cultures industrial rationale and methods tend towards dominating all aspects of life; education, culture, recreation, all polity and politic.

(From a ‘Statement’ prepared for the Skidmore, Owings & Merrill Architectural Institute. Published in Architectural Design, volume 57 (1987), January/February pages 38-43. Revised portions included in: "Eisenman versus Krier", Architectural Design, volume 59 (1989), September/October pages 7-18.)

Only if notions like modernity, modernism, progress and tradition are understood in their original and true meaning, can a vision be developed which offers a perspective on improvement: the only serious meaning of progress.

Wednesday, 5 July 2023

Nederlands: Wetenschap heeft grotendeels gelijk

Naar aanleiding van een ongewoon opiniestuk in Trouw, werd onderstaande reactie aan die krant aangeboden, die het weigerde; vervolgens aangeboden aan de NRC en het Parool die het eveneens weigerden.


Wetenschap heeft grotendeels gelijk

In Dagblad Trouw verscheen op 27/6 een alarmerend opiniestuk: ‘Wetenschap moet kritisch blijven’, over de dreiging van politisering van de universiteit, waarbij in het maatschappelijke debat wetenschappelijke uitkomsten als geloofsdogma worden gezien.

Het idee dat ‘de wetenschap heeft gesproken’ over zaken als corona, klimaat en kolonialisme belemmert de academische vrijheid, waarschuwen vijf academici van Docentencollectief.” Dit suggereert dat academische vrijheid en wetenschappelijke consensus aan elkaar tegenstrijdig zouden zijn.

Het artikel zoomt in op een subtiele nuance m.b.t. consensussen, waarbij de vraag rijst of zo’n benadering niet juist de twijfel aan de realiteitswaarde van de wetenschappelijke uitkomsten voedt.

Wanneer wordt een wetenschappelijke uitkomst, die steeds weer proefondervindelijk wordt bevestigd, een ‘geloofsartikel’, m.a.w. een kwestie van geloof (in de zin van: religie) en niet van de observatie en vaststelling van een concrete realiteit?

Wordt de wet van de zwaartekracht zoals door Newton geformuleerd en sindsdien als een feit geaccepteerd en bevestigd, ondermijnd door de recente ontdekkingen m.b.t. variaties van de zwaartekracht op kosmische schaal? Dat is een aanvulling van de realiteit, en niet een ontkrachting van de wet van de zwaartekracht.

“Aan de Nederlandse universiteiten gelden deze vijf stellingnames steeds minder als te bekritiseren ­wetenschappelijke hypothesen. Ze worden meer en meer beschouwd als rotsvaste geloofswaarheden.” Welke zijn die?

Klimaat. De mens is door de verbranding van fossiele brandstoffen hoofdverantwoordelijk voor een uiterst gevaarlijke opwarming van de aarde en heeft de mogelijkheid en de morele plicht deze opwarming te beperken.

Corona. Het coronavirus was aanvankelijk een zeer dodelijk, ­pandemisch virus dat op effectieve en veilige wijze is bestreden door contactbeperkende maatregelen en door de massale toediening van mRNA-vaccins.

Gender. Genderdiversiteit is een zeer belangrijke, intrinsieke waarde die actief moet worden bevorderd.

Kolonialisme. Westerse landen moeten rekenschap afleggen voor het feit dat zij hun welvaart deels danken aan de door racisme en su­perioriteitsdenken gedreven uitbuiting van voormalige koloniën.

Supranationale organisaties. De EU, VN, NAVO, WHO het IMF et cetera bieden bescherming tegen het gevaar van nationalisme en ze zijn onmisbaar voor het verbreiden van vrede en welvaart in de wereld.

Deze ‘ideologische opvattingen’ zijn geen ideologie maar gewoon de breed geaccepteerde wetenschappelijke consensus, en een feitelijkheid die we kunnen vertrouwen. Wie dat niet kan accepteren, valt in de categorie van: ‘Ik weet dat u gelijk heeft, ik geloof het alleen niet’.

Door zulke vormen van consensus zó voor te stellen, worden dan feitelijkheden niet ondermijnd? Zo van: we weten dat de zwaartekracht zus en zo werkt, maar we moeten daar kritisch over blijven, want het kan evenzogoed later weer blijken dat Newton ongelijk had, we moeten het niet als een geloofsartikel zien.

Er is niks mis met het aannemen, in de kern, en in grote lijnen, van de geciteerde ‘rotsvaste geloofswaarheden’: het zijn geen geloofsartikelen maar door evidence ondersteunde wetenschappelijke uitkomsten. Om zulke uitkomsten neer te zetten als een kwestie van geloof, lijkt het juist alsof de geloofwaardigheid van de wetenschap als geheel wordt ondermijnd. De grote aantallen mensen in Nederland die geen oog hebben voor nuances en overal vol op het gas gaan om ‘tegenstanders’ te cancellen, zwart te maken, politieke grieven te projecteren op neutrale onderwerpen (zoals wetenschap en de universiteit), krijgen door zo’n artikel iets als de ‘blijde boodschap’ in de schoot geworpen.

Er is veel aan te merken op ‘de wetenschap’ waar die dogmatisch wordt, omdat die een gebied is van interne beweging en ontwikkeling. Maar als brede consensussen in de wetenschap, die niet meer speculatief zijn maar door evidence worden ondersteund, ‘ideologie’ worden genoemd, wordt het doel van genoemde academici – depolitisering van de universiteit / wetenschap – niet duidelijker maar onduidelijker. Zelfs als zou blijken dat de klimaatopwarming niet helemaal door de mensheid is veroorzaakt, doet dat niets af aan de bittere noodzaak tot grondige en drastische verandering van de moderne wereld in al haar geledingen en met name, in haar technologie. Door zoïets weg te zetten als ideologie, wordt zo’n noodzaak ondermijnd en draagt daarmee bij aan het probleem.